Als je mij een beetje kent, weet je dat ik dol ben op cadeaus. Geven, krijgen, uitzoeken, inpakken, ik word er gewoon blij van. Maar wat me opvalt, is dat ouders hier heel verschillend in staan. De één geeft alleen met verjaardagen iets, de ander grijpt elk moment aan voor een kleine verrassing.
En eerlijk, ik zit daar een beetje tussenin. Ik ben geen “voor elke scheet een cadeau” ouder, maar ik vind sommige mijlpalen wél echt een cadeautje waard.
Ik neem je even mee in hoe wij dat thuis doen.
Goed rapport
Krijgen mijn kinderen een cadeautje bij een goed rapport, ja.
Maar niet omdat alles een 8 of hoger moet zijn. Voor mij draait het om inzet. Heb je je best gedaan, heb je doorgezet bij een lastig vak, dát vind ik belangrijker dan het cijfer zelf.
Soms krijgen ze iets kleins, soms een bedragje om zelf te sparen. En ja, de oma’s doen vaak ook nog een duit in het zakje. Dat maakt zo’n rapportmoment toch net even feestelijker.
Ik zie het niet als belonen voor cijfers, maar als stilstaan bij groei. En dat voelt anders.
Geslaagd voor het zwemdiploma
Oh, het zwemdiploma, wat een traject kan dat zijn. Bij ons ging dat niet vanzelf, laat ik het zo zeggen. Dus ja, als het diploma er dan eindelijk is, dan hoort daar een cadeautje bij.
Niet eens per se iets groots. Gewoon iets dat zegt, ik ben trots op je.
En eerlijk, dat diploma voelt soms net zo goed als een cadeau voor ons als ouders. Geen natte stress meer langs de kant van het bad.
Vakantie
Geven we cadeautjes voor een vakantie, dat hangt ervan af.
Als we een lange autoreis voor de boeg hebben, dan ligt er meestal iets klaar voor onderweg. Geen grote dingen, maar iets waardoor ze net even wat langer zoet zijn. Een nieuw boek, een spelletje, iets creatiefs.
En op vakantie zelf, ja, daar mogen ze vaak wel een souvenirtje uitkiezen.
En dan denk ik soms, zie je wel, ik bén gewoon van de cadeautjes.
Ziek of een prikje
Hier ben ik iets strenger in. Gewoon griep, dan geen cadeau. Ziek zijn is vervelend genoeg, maar ik wil het niet automatisch koppelen aan iets krijgen.
Bij een prik hoort bij mij wel iets kleins. Een Donald Duck, een kleurboek, iets wat het moment wat minder spannend maakt.
En bij een ziekenhuisopname vind ik het echt anders. Dan mag er best iets zijn om op te vrolijken. Een nieuwe knuffel, een mooie ballon, iets tastbaars dat zegt, je bent niet alleen.
Als ze daarna nog moeten herstellen, maar zich al iets beter voelen, dan is een klein LEGO setje ook een fijne afleiding. Even bouwen, even nergens aan denken.
Als de broer of zus jarig is
Mijn jongens schelen drie dagen. Wij vieren het dus samen. Dat maakt het makkelijker.
Maar ik hoor vaak dat als het ene kind jarig is, het andere kind óók een cadeau krijgt. Soms van ouders, soms zelfs van opa en oma.
Bij ons deden we dat vroeger thuis niet en ik doe het zelf ook niet. Ik vind het niet nodig om alles gelijk te trekken. Een verjaardag mag gewoon van één kind zijn.
En eerlijk, hier pakken ze de cadeaus samen uit en maken ze er samen een feestje van. Dat werkt voor ons prima.
Hoe kijk ik er nu naar
Voor mij draait het niet om hoeveel of hoe groot. Het gaat om het moment.
- Is er echt iets om bij stil te staan,
- Is er doorzettingsvermogen geweest,
- Is het spannend of intens geweest,
Dan vind ik een cadeautje een mooie manier om dat te markeren.
Maar ik probeer ook bewust niet van elk klein ding een beloningssysteem te maken. Niet alles hoeft gevierd te worden met iets nieuws.
En nu ben ik nieuwsgierig, hoe doen jullie dat thuis. Ben jij streng, juist heel gul of zit je er, net als ik, een beetje tussenin.
